|
|
|
|
Biografie Wielkich Matematyków
Historia matematyki
sięga czasów zamierzchłych, odkąd ludzie porównywali wielkości,
mierzyli, liczyli przedmioty i wyciągali wnioski.
W starożytnej
Babilonii i Egipcie rozwinęła się technika rachunkowa, co doprowadziło
do powstania zaczątków arytmetyki i algebry. W Babilonii liczono
opierając się na systemie sześćdziesiątkowym. Poważniejszy rozwój
matematyki zaczął się w Grecji, począwszy od prac Talesa z Miletu.
Matematykę grecką cechuje ujęcie geometrii, a jej szczytowym osiągnięciem
są Elementy Euklidesa i prace Archimedesa. W Grecji matematyka przekształciła
się w naukę dedukcyjną. W średniowieczu matematykę uprawiali głównie
uczeni arabscy, którzy rozpowszechnili - stworzony przez Indusów
- pozycyjny (dziesiątkowy) system liczenia i rozwijali algebrę,
której początki wiążą się m.in. z pracami matematyka arabskiego
Al-Chuwarizmiego ( IX w.). Renesans matematyki rozpoczął się w XVI
w. we Włoszech, gdzie G. Cardano, N. Taraglia i L. Ferrari podali
metody rozwiązywania równań algebraicznych III i IV stopnia. Wiek
XVII można uważać za początek matematyki nowożytnej. Powstała geometria
analityczna (R. Descartes, P. Fermat), rachunek różniczkowy i całkowy
(I. Newton, G.W. Leibniz), geometria różniczkowa, rachunek prawdopodobieństwa
(P. Fermat, B. Pascal). W XVIII wieku na czoło wysunęła się mechanika
teoretyczna (L. Euler, J. Lagrange, P. Laplace), która dała początek
teorii równań różniczkowych. Rozwijała się nadal geometria różniczkowa
i rachunek wariacyjny. W XIX wieku A. Cauchy, C.F Gauss i K.Weierstrass
stworzyli podstawy teorii funkcji analitycznej, a Bolyai i Łobaczewski
odkryli geometrię nieeuklidesową. W tym okresie nastąpił szybki
rozwój algebry.
|
|
LICZBY RZĄDZĄ ŚWIATEM
To
słynna sentencja wypowiedziana przez Pitagorasa.
Co jest
najmądrzejsze? Liczba.
Co jest najpiękniejsze? Harmonia.
Czym jest cały świat? Liczbą i harmonią.
więcej..>>
|
|
|
